MOM2BE

Vanaf vandaag komt er een nieuwe serie online op woensdag. Je kunt ongeveer twee blogs in de maand verwachten. De blogs worden geschreven door mij, Annemarij, de blonde van de twee. In het najaar van 2018 verwacht ik namelijk mijn eerste kindje. Ik heb ontdekt dat de zwangerschap veel met me doet en het lijkt me leuk en waardevol om daar dingen van te delen. Naast alle veranderingen in mijn hormoonhuishouding en lichaam, ben ik ook veel bezig met het worden van een minimalistische en budgetproof mama. Dat kan een uitdaging zijn en ik wil je laten zien hoe ik dat aanpak en ik hoop jou te inspireren!

Zwanger, en nu?

In mijn vorige blog schreef ik over vruchtbaar zijn en zwanger raken. Vandaag wil ik delen hoe ik me de eerste maanden van mijn zwangerschap voelde en wat me wel en niet hielp om deze onzekere tijd door te komen.

Eerste trimester

Tijdens het eerste trimester van de zwangerschap zijn de meeste vrouwen heel misselijk en moe. Ik ben eigenlijk heel weinig misselijk geweest en daar heb ik natuurlijk hele erge mazzel mee gehad. Toch was mijn zwangerschap vanaf het eerste moment erg spannend. Een week nadat ik erachter kwam dat ik zwanger was, zat ik bij de gynaecoloog, omdat we dachten dat ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had. Ik werd midden in de nacht wakker met heel veel pijn onderin mijn buik. Het konden twee dingen zijn, of iets met mijn darmen of een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Met spoed gingen we naar het ziekenhuis en na onze eerste echo konden we gerustgesteld worden, het was een binnenbaarmoederlijke zwangerschap! Ik was opgelucht, maar de schrik zat erin. Pas bij onze acht weken echo zagen we dat het goed ging met ons kindje. Wat een opluchting!

Zorgen maken

Tijdens week 8 tot 12 van de zwangerschap heb ik eigenlijk niet zo veel nagedacht. Ik probeerde een beetje te vergeten dat ik zwanger was. Weinig mensen wisten het en ik kon daardoor doen alsof het niet zo was. Ik was ondanks de goede echo toch erg bezorgd dat het niet goed zou gaan met de baby, ik was heel bang voor een miskraam. Ook was ik geschrokken van het feit dat ik me al zo verbonden voelde met het kindje, wat nog maar zo’n korte tijd in mijn buik aanwezig was. Hoe kon ik me zo laten gaan? Me al zo hechten?

Toelaten

Na de twaalf weken echo las ik deze blog van 2WMN. Ik herkende me erg in wat Willemijn hier schrijft. Ik besloot dat ik me weer open moest stellen voor het idee dat ik zwanger ben van een kind, van mijn kind. Het kon altijd mis gaan, maar dan wilde ik er toch liever van gehouden hebben. Ik sprak met Pieter af dat we het er vaker over zouden hebben en ik vertelde mijn omgeving dat ik in verwachting ben. Dat hielp enorm om uit mijn schulp te kruipen. Iedere dag spreek ik wel iemand die even vraagt hoe het gaat. Ik kan niet meer denken dat ik niet zwanger ben. 😉 Daarnaast was de echo gelukkig helemaal goed, dat was natuurlijk ook een opluchting. Nu werd de kans op een miskraam steeds kleiner.

Genieten

Net na deze periode ontdekte ik dat ik toch durfde te geloven dat het misschien wel goed zou komen. Dat ons kindje gezond zal zijn, dat het geboren wordt en we voor ons kindje mogen zorgen. Langzamerhand durfde ik ervan te gaan genieten. In het tweede semester lukte dit een stuk beter, omdat ik me veel beter voelde. Ik was amper moe en kreeg weer een beetje inspiratie om dingen te ondernemen. Ik ging op onderzoek uit naar allerlei babygerelateerde zaken en dat maakte dat het een stuk echter en leuker werd.

Conclusie

Ik denk dat het heel logisch is dat je aan het begin van je zwangerschap bezorgd bent. De kans op een miskraam is ook relatief groot en je voelt je als zwangere vrouw gelijk verbonden met het kindje in je buik, ook al is het nog maar een ‘vruchtje’. Accepteer dat je soms bezorgd bent, dat geeft niets. Het is eigenlijk wel mooi, blijkbaar doet dit kindje nu al iets met je! Daarnaast is het denk ik goed om te bedenken dat je waarschijnlijk van je kindje wilt hebben gehouden, ook al kun je het verliezen. Als je het kindje verliest en je hebt er ook niet van kunnen houden, is het denk ik extra pijnlijk.

Daarnaast is het niet voor niets dat de meeste mensen pas met 12 weken zwangerschap delen dat ze in verwachting zijn. De kans op de miskraam is dan flink afgenomen. Toch kan ik me voorstellen dat je contact zoekt met iemand in je omgeving waarmee je hierover kunt praten. Je kunt met alleen zijn in dit proces in de eerste weken, omdat niemand weet dat je zwanger bent. Als je het liever niet wilt delen met iemand uit je directe omgeving, kun je ook bij het forum van Ouders van Nu in contact komen met vrouwen die rond dezelfde tijd zijn uitgerekend. Ik zit bijvoorbeeld in een app-groepje met 12 vrouwen. Het is leuk om met hen van gedachten te wisselen en soms kun je ook bij elkaar terecht voor herkenning, bevestiging en steun.

Over welke MOM2BE thema’s wil jij lezen de komende maanden? Laat een reactie achter via social media of hieronder.